فیدل کاسترو درگذشت + زندگینامه کامل
فیدل کاسترو درگذشت + زندگینامه کامل
تلویزیون کوبا، صبح امروز شنبه اعلام کرد که «فیدل کاسترو» (Fidel Alejandro Castro Ruz) سیاستمدار کهنهکار این کشور درگذشت.
طبق گزارش رسانههای متعدد به نقل از تلویزیون کوبا، کاسترو امروز در سن 90 سالگی درگذشت.
فیدل کاسترو درگذشت
آنطور که در سرگذشت وی مشهور است، او علاوه بر رهبری انقلاب کوبا، از سال 1959 تا 1976 به عنوان نخست وزیر کوبا و سپس به عنوان رئیس جمهور این کشور از سال 1976 تا 2008 مشغول فعالیت بود.
حزب کمونیست کوبا که تنها حزب سیاسی در نظام تک حزبی کوبا است از سال 1965 تا سال 2011 تحت رهبری وی اداره میشد. بر اساس قانون اساسی مصوب سال 1976 میلادی دبیرکل حزب، رهبری حکومت را در دست دارد.
کاسترو یکی از نمادهای انقلاب کمونیستی در آمریکای لاتین به شمار میرود.
در دوران زمامداری وی در کوبا صنایع و تجارت ملیسازی شد و اصلاحات سوسیالیستی دولت در سراسر جامعه به اجرا درآمد. کاسترو همچنین دو دوره دبیر کل جنبش عدم تعهد بود.
فیدل کاسترو که به مدت 49 سال قدرت را در کوبا در دست داشت در تاریخ 17 فوریه 2008 از تلاش برای تصدی یک دوره ریاست جمهوری جدید در کشورش منصرف شد و برادر 76 سالهاش رائول کاسترو در تاریخ 24 فوریه 2008 جانشین وی شد.
آخرین تصویر تلویزیون کوبا از فیدل کاسترو
زندگینامه فیدل کاسترو
| رئیسجمهور (رهبر انقلاب) کوبا | |
|---|---|
| مشغول به کار دسامبر ۱۹۷۶ – فوریه ۲۰۰۸ | |
| بعد از او: | رائول کاسترو |
| نخست وزیر کوبا | |
| مشغول به کار فوریه ۱۹۵۹ – فوریه ۲۰۰۸ | |
| بعد از او: | رائول کاسترو |
| دبیر اول حزب کمونیست کوبا | |
| مشغول به کار اکتبر ۱۹۶۵ – آوریل ۲۰۱۱ | |
| بعد از او: | رائول کاسترو |
| هفتمین و بیستوسومین دبیرکل جنبش عدم تعهد | |
| مشغول به کار ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۶ – ۲۴ فوریه ۲۰۰۸ | |
| پیش از او: | عبدالله احمد بداوی |
| بعد از او: | رائول کاسترو |
| مشغول به کار ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۹ – ۶ مارس ۱۹۸۳ | |
| پیش از او: | جونیوس ریچارد جایواردنه |
| بعد از او: | نیلم سانجیو ردی |
| اطلاعات شخصی | |
| تولد | فیدِل آلخاندرو کاسترو روث ۱۳ اوت ۱۹۲۶ بیران، استان اولگین، کوبا |
| مرگ | ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶ میلادی (۹۰ سال) |
| ملیت | کوبا |
| حزب سیاسی | حزب ارتدوکس (۱۹۴۶–۱۹۵۲) جنبش ۲۶ ژوئیه (۱۹۵۳–۱۹۶۵) حزب کمونیست کوبا (۱۹۶۵–۲۰۱۶) |
| همسر | میرتا دیاز – بالارت گوتیرز (۵۵–۱۹۴۸) دایا سوتو دل وای (۲۰۱۶–۱۹۸۰; مرگ کاسترو) |
| خویشاوندان | رائول رامون جوانا |
| فرزندان | ۹ فرزند، شامل آلینا فرناندز |
| محل اقامت | سانتیاگو د کوبا |
| محل تحصیل | دانشگاه هاوانا |
| پیشه | چریک سابق و سیاستمدار |
| تخصص | حقوقدان |
| کنیه(ها) | فیدل |
| انتقال پست ریاستجمهوری به رائول کاسترو در ۳۱ ژوئیه | |
فیدل کاسترو با نام کامل فیدِل آلخاندرو کاسترو روث (به اسپانیایی: Fidel Alejandro Castro Ruz)، (تولد: ۲۱ مرداد ۱۳۰۵ برابر با ۱۳ اوت ۱۹۲۶–مرگ: ۶ آذر۱۳۹۵ برابر با ۲۶ نوامبر ۲۰۱۶) سیاستمدار و انقلابی کوبایی است. وی علاوه بر رهبری انقلاب کوبا، از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۶ به عنوان نخست وزیر کوبا و سپس به عنوان رئیس جمهور این کشور از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۸ مشغول فعالیت بود. حزب کمونیست کوبا که تنها حزب سیاسی در نظام تک حزبی کوبا است از سال ۱۹۶۵ تا سال ۲۰۱۱ تحت رهبری وی اداره میشد. بر اساس قانون اساسی مصوب سال ۱۹۷۶ میلادی دبیرکل حزب، رهبری حکومت را در دست دارد.[۲] کاسترو یکی از نمادهای انقلاب کمونیستی در آمریکای لاتین به شمار میرود. در دوران زمامداری وی در کوبا صنایع و تجارت ملیسازی شد و اصلاحات سوسیالیستی دولت در سراسر جامعه به اجرا درآمد. کاسترو همچنین دو دوره دبیر کل جنبش عدم تعهد بود.
کاسترو یکی از شخصیتهای بحثبرانگیز جهان معاصر بوده است. وی جوایز مختلف بینالمللی به دست آورده و حامیانش او را قهرمان سوسیالیسم، ضد امپریالیسم و بشردوستی و کسی که توانسته استقلال کوبا را در برابر امپریالیسم آمریکا حفظ کند، میدانند. در مقابل منتقدانش وی را یک دیکتاتور تمامیت خواه میدانند که دولتش باعث موارد متعدد نقض حقوق بشر، آوارگی بیش از یک میلیون کوبایی و تضعیف اقتصاد کشور شده است.
زندگینامه
فیدل کاسترو در تاریخ ۱۳ اوت ۱۹۲۶ در شهر بیران واقع در استان سابق اورینته متولد شد. خانوادهٔ وی از زمینداران مرفّه بودند. او بعد از گذراندن دورهٔ ابتدائی در روستا به مدرسهای خصوصی واقع در شهر سانتیاگو د کوبا و سپس هاوانا رفت و پس از آن از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه هاوانا فارغالتحصیل شد.
کاسترو زمانی که دانشجو بود به یک گروه دانشجویی پیوست که علیه فساد سیاسی مبارزه میکردند.[نیازمند منبع] او در سال ۱۹۴۷ میلادی عضو حزب مردم کوبا شد که به حزب ارتدوکس هم شهرت داشت. وی سپس رهبر جناح چپ حزب شد و همان سال داوطلب عضویت در یک گروه مسلح برای مبارزه علیه نظام رافائل تروخیو در جمهوری دومینیکن شد. این گروه نتوانست از کوبا خارج شود.[نیازمند منبع] بارها فیدل کاسترو در طرحریزی و اجرای اینگونه نقشههای ضد امپریالیستی نقش داشت.
او در ۱۹۵۹ میلادی توانست، نظام فالگنسیو باتیستا را شکست دهد و حکومت کوبا را دست گیرد. رامون کاسترو، برادر بزرگتر او روز ۴ اسفند ۱۳۹۴ (۲۳ فوریه ۲۰۱۶) در ۹۱ سالگی درگذشت. فیدل کاسترو در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۶ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
کاسترو در رسانههای ایران
رسانههای ایران پیوسته به کاسترو توجه داشتهاند. خاطرات شخصی وی با نام «خاطرات شخصی فیدل کاسترو» با ترجمه فارسی علی اکبر عبدالرشیدی (جمعآوری کننده: نوربرتو فوئنتس- مترجم انگلیسی: آنا کوشنر) در سال ۲۰۱۱ از سوی انتشارات روزنامه اطلاعات منتشر شد.[۵] مترجم این کتاب در سال ۱۹۸۵ نیز در جریان برگزاری اجلاس سران جنبش عدم تعهد در زیمبابوه با وی مصاحبهای انجام داد.
«کاسترو» در این کتاب پرده از ارتباطات پنهان با کندی، معرفی رابطان خود با کاخ سفید و همکاریهای ناگفتهاش با سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) برداشته است، اظهار داشت: نویسنده ضمن تأیید نقش پررنگ و فعال کوباییهای تبعیدی در آمریکا و مافیا در کاخ سفید، این موضوع را بهطور مستقیم به مسوولان نامشخصی در نظام سیاسی، امنیتی آمریکا نسبت داده، خودش را از این اتهامات مبری میداند. وی در این نوشتار علت گرایشهای سوسیالیسی خود را تشریح و در عین حال به ناکامی کمونیسم و دلیل شکست آن در انقلاب کوبا تأکید میکند.
کتاب «خاطرات شخصی فیدل کاسترو» تنها شرح حالی است که شخص «کاسترو» دربارهٔ خودش، فرایند انقلاب کوبا و مسایل مربوط به آن در جهان نگاشته شده است.
اندیشه فیدل کاسترو
اندیشه های اجتماعی و سیاسی فیدل کاسترو با عنوان کاستروئیسم (به انگلیسی: Castroism) شناخته می شود. کاستروئیسم آمیزه ای از سنت انقلابی آمریکای لاتین و ایدئولوژی کمونیسم است. جنبش انقلابی کوبا که از ۱۹۵۳ آغاز شد، در شروع مبارزه ایدئولوژی یا نظریه روشنی نداشت و هدف آن تنها سرنگونی رژیم فاسد باتیستا بود. آمیزش جنبش چریکی با کمونیسم از ۱۹۶۱ پدید آمد و آن هنگامی بود که کاسترو به مارکسیسم- لنینیسم روی آورد و آن را ایدئولوژی رسمی کوبا کرد. اهمیت این ایدئولوژی بیشتر از نظر در پیش گرفتن یک روش انقلابی خاص است. بنا بر این روش، پیشاهنگان انقلابی، به جای آن که در انتظار پیدایش شرایط «عینی» مارکسیستی و شرایط «ذهنی» لنینیستی برای یک انقلاب کامل عیار بنشینند باید این شرایط را با آغاز جنبش چریکی از مناطقی روستایی و کوهستانی که خارج از چتر امنیتی رژیم حاکم است به وجود آورند. به عبارت دیگر، کاستروئیسم نیز مانند لنینیسم و مائوئیسم، روش یک انقلاب پیروزمند در یک کشور را به عنوان مدل برای کشورهای دیگر عرضه می کند. با این مدل، هم کاسترو و هم چه گوارا، اندیشه های مارکسیستی و لنینیستی درباره مراحل انقلاب را که تحول طبقاتی تعیین کننده آن است، کنار می گذارند.
